Noem man en paard bij tekort aan ICT’ers

Posted on 2 april 2013

Met de regelmaat van de klok komen berichten en waarschuwingen in de pers, over een ‘tekort’ aan ict’ers. Steevast kunnen zulke berichten en waarschuwingen rekenen op heel wat onbegrip bij de Iict-professionals. Tijd om daar wat aan te doen. Concretiseer de signalen!

Geregeld staan er berichten en waarschuwingen in de pers, over een dreigend ‘tekort’ aan ict’ers. Zulke berichten en waarschuwingen stuiten vaak op onbegrip bij de lezers, ict-professionals. Desondanks is er wel degelijk een probleem aan het groeien. Voor zover dat probleem er niet al is, wordt het vanaf nu alleen maar groter.
We hebben geen van allen een glazen bol. Toch wordt verwacht dat naar aanleiding van zo’n waarschuwende analyse, er iets gaat gebeuren. Leerlingen zouden bijvoorbeekd vaker voor een ict-opleiding moeten kiezen; scholen zouden aantrekkelijker moeten worden; de match tussen opleiding en vraag bij werkgevers zou ‘nog beter’ moeten gaan matchen. Maar erg hard gaat dat niet. Er ontbreekt nog wat.

Voordat iemand de ingrijpende keuze maakt voor een toekomst in de ict, is beeldvorming nodig van het werk, de aantrekkelijkheid en de kans op een baan. Maar in bijna alle analyses van de werkgelegenheid, wordt nauwelijks gespecificeerd om welke functies het gaat, noch om welke aantallen. Maar volgens mij kan dat wel degelijk verbeteren. Er zijn grote ict-werkgevers met een vergrijzende workforce die alleen al de aantallen preciezer kunnen aangeven. Van veel applicaties en systemen is nu al duidelijk wanneer ze gaan uitfaseren. Trends in technology shifts worden reeds voortdurend en uitgebreid in kaart gebracht. Ondanks dat de eerste pogingen nog onnauwkeurig zouden kunnen zijn, is er wel degelijk materiaal om mee te beginnen. Ik vind het bijzonder hard nodig om concreter te voorspellen welke behoefte, waar, wanneer en hoeveel ervan gaat ontstaan.

Het risico dat er studenten lopen op een studie die mogelijk géén baan oplevert (of een vervelende, slecht betaalde baan) kan eveneens actiever worden beheerst. In het buitenland is het reeds heel gewoon om mensen aan te nemen, de studie voor ze te betalen tegen een opleidingen beding en een contract met een minimale looptijd. Ergens zal de aantrekkelijkheid van de ict-sector ook uit dit soort, voor ons innovatieve maar echt niet zo heel erg baanbrekende constructies moeten blijken. Het kan de onzekerheid van een prettige werkgever, uitzicht op werk en contact met de ict zelf wegnemen.

Aan de andere kant dwingt duidelijkheid vooral de grote ict-werkgevers om hun strategische beleid te concretiseren. Het drukt ze met de neus op de feiten, zeker tegen de tijd dat de trend toegespitst wordt naar werkgever niveau. De cijfers van werkzoekenden, scholieren en hun profielen zijn grotendeels al beschikbaar, via scholen en banensites. Het is duidelijk welke competenties de mensen nu hebben, het is grotendeels voorspelbaar welke daarvan over drie tot vijf jaar verouderd zullen zijn. Er zijn nog wel meer redenen te verzinnen om de behoefte specifieker in kaart te brengen. We hebben er allemaal belang bij.

Een goede start zou zijn om de top honderd grootste ict-werkgevers in Nederland eens te bevragen naar hun trendanalyses en lange termijn verkenningen. Niet alleen wat hun specifieke behoefte (aantallen, soorten, tijdstippen) betreft, maar ook naar hoe ze van plan zijn om tekorten op te lossen. Bijvoorbeeld door met de cijfers in de hand, geïnteresseerde studenten – ook werkende ‘permanente educatie’ studenten – tegemoet te komen in kosten en risicobeheer. Volgens mij komt de arbeidsmarkt dan veel eerder in beweging. Afwachten is geen oplossing: Dat leidt tot een nieuwe Y2K-achtige situatie, maar zonder te weten waar het breekpunt precies ligt.

Kortom: De ict-sector kan en moet veel verder zijn personeelsbehoefte concretiseren. Werk aan de winkel!

Deze blog werd eerder gepubliceerd in Computable